Za ljude koji vole sport, Wimbledon ima poseban značaj. Turnir koji počinje šest nedelja pre prvog ponedeljka u avgustu i traje najmanje četrnaest dana, svakako je nešto što prosečnog pripadnika muškog pola ponajviše interesuje u tom vremenskom periodu.

 Uostalom, malo li je onih (danas muškaraca u tridesetim ili četrdesetim godinama života) koji su na nekom poljančetu, sa plastičnim reketima u rukama i sunđerastom lopticom, skidajući čuvene voleje u padu Borisa Beckera, zazeleneli svoje bele atletske majice i zbog toga zaradili batine po dolasku kući?

            E pa, za te batine slobodno možemo okriviti englesku gospodu koja su 1868. godine osnovala "The All England Croquet Club". Za prvih sedam godina postojanja ovog kluba, jedina aktivnost je bio kriket, nakon čega je, 1875. godine, aktivnostima kluba pridodat i tenis na travi.  U proleće 1877.godine, klub je dobio novo ime: "The All England Croquet and Lawn Tennis Club", kada se i došlo do ideje o organizaciji turnira u tenisu. U toj prvoj godini igrao se jedino muški singl, a 200 gledalaca je platilo ulaznicu od jednog šilinga za prvi finalni meč, u kome su se sastali Spencer Gore i  William Marshall. Gore je za samo 48 minuta došao do pobede od 3:0 u setovima i tako postao prvi pobednik u istoriji Wimbledona.

             1884.godine održano je prvo takmičenje u ženskom singlu, a prva pobednica je bila Maud Watson. Iste godine je održano i prvo takmičenje u muškom dublu, a prvi pobednici su bili Ernest i William Renshaw. Oni su u periodu od 1881-1889.godine osvojili čak 13 titula, što u singlu, što u dublu. Popularnost igre je zahvaljujući braći Renshaw naglo porasla, što je ostalo i ovekovečeno u izrazu "Renshaw Rush".

            Početkom 20.veka, turnir poprima internacionalni karakter, a 1905.godine, prvi inostrani osvajač neke titule na Wimbledonu postaje američka teniserka, May Sutton,koja ponavlja isti uspeh i 1907.godine, u kojoj Australijanac Norman Brookes postaje prvi inostrani pobednik u muškom singlu.

            Tokom I svetskog rata turnir se nije održavao, a tokom dvadesetih godina prošlog veka, primat na Wimbledonu preuzimaju francuski teniseri i teniserke. Tridesete godine dvadesetog veka su obeležili britanski teniseri, tako da se za taj period i do dana današnjeg govori da predstavlja zlatnu eru britanskog tenisa.

            Naravno da se tokom II svetskog rata turnir nije održavao, ali klub je i ratnih godina bio otvoren, uprkos značajnom skraćenju raspoloživog osoblja. Kompleks je korišćen u razne vojne svrhe, između ostalog i kao ambulantni i protivpožarni stacionar, sedište teritorijalne odbrane, tako da je oktobra 1940.godine bombardovan centralni teren, na koji je palo pet bombi, koje su uništile oko 1200 sedišta.

            Nakon završetka II svetskog rata obnavljaju se i takmičenja na Wimbledonu, a pedesete godine prolaze u dominaciji američkih tenisera, a posle toga nekih petnaestak godina pobeđuju gotovo isključivo Australijanci, dok u ženskoj konkurenciji suvereno vladaju Amerikanke

            1968.godine turnir dobija naziv "Wimbledon Open", tako da je turnir, po prvi put u istoriji, postao dostupan i tzv. profesionalnim teniserima. Te godine su po prvi put dodeljivane novčane nagrade učesnicima turnira, u ukupnom iznosu od 26,150 funti. 1973.godine, turnir je bojkotovao 81 član Asocijacije teniskih profesionalaca, u znak podrške Nikoli Piliću, koga je Jugoslovenska teniska federacija suspendovala ranije te godine.

            Osamdesete godine prošlog veka bile su godine obaranja mnogih rekorda: Bjorn Borg je pet puta uzastopno osvajao turnir, Boris Becker je postao najmlađi pobednik u istoriji, Martina Navratilova je šest puta zaredom osvojila turnir, a 1990.godine i deveti put osvojila turnir, što je čini najuspešnijom teniserkom na Wimbledonu svih vremena. Slobodno se može reći da su to bile zlatne godine ovog turnira, mnoštvo velikih tenisera je igralo tih nezaboravnih godina, Borg, McEnroe, Connors, Becker, Cash, Edberg, Lendl, Živojinović.......

            Devedesete je obeležio Pete Sampras, osvojivši turnir čak sedam puta (od 1993. do 2000.godine), a Goran Ivanišević je osvajanjem turnira 2001.godine postao prvi teniser u istoriji kome je to pošlo za rukom kao učesniku sa wild cardom(u glavni žreb je ušao sa specijalnom pozivnicom organizatora).

            Ovogodišnji Wimbledon su obeležili Roger Federer i Venus Williams, koji su po treći put došli do zvanja najboljeg, Federer treći put uzastopno, a Venus Williams nakon titula iz 2000. i 2001.godine.

            Obeležje Wimbledona (uz travu visine 8 mm kao podlogu na kojoj se igra turnir, vojvodu od Kenta, koji tradicionalno uručuje nagrade) je kiša, koja često zna da produži turnir i na treći ponedeljak. Organizatori su zbog toga predvideli postavljanje pokretnog krova na centralnom terenu, koji bi sprečio prekide mečeva u završnici turnira, kada se mečevi uglavnom igraju na ovom terenu. Krov bi trebalo da bude izgrađen do 2009.godine, ali ovo rešenje se baš i ne sviđa britanskim tradicionalistima koji smatraju da je kiša sastavni deo turnira i da tradiciju ne treba kršiti. Čudnovat narod ti Englezi, zar ne?

            Nakon svega izloženog, da li još uvek sumnjate da je Wimbledon najatraktivniji, najprestižniji i jednostavno najbolji teniski turnir na svetu? Ako sumnjate, uvek možete da kažete isto ono što je jednom prilikom rekao i Ivan Lendl, frustriran nakon jednog od mnogih pokušaja osvajanja turnira : "Trava je za krave!"